Met Wotter heeft Groningen eindelijk weer een standaardwerk op het terrein van haar waterstaatkundige geschiedenis. Na het klassieke, maar niet meer verkrijgbare, werk van J. Kooper Het waterstaatsverleden van de provincie Groningen (1939) geeft Wotter de lezer nu een overzicht van een uiterst boeiende historie. De auteur is er in geslaagd de complexe materie op een toegankelijke en leesbare wijze uit te werken. Dit handboek verdient een plaats in de boekenkast van een ieder die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de provincie Groningen. In deze historie neemt vooral de laatste anderhalve eeuw een prominente plaats in. Voor die tijd kende het gewest een gestage, maar levendige, ontwikkeling van zes eeuwen naar een nogal verouderd te noemen waterschapsorganisatie. Die achterstand werd na 1850 snel ingehaald. Er kwam een omvangrijke modernisering van de waterschapswereld op gang. Deze ging gepaard met een al even ingrijpende herziening van de afwatering. Daarin traden de aanleg van kanalen en afsluitdijken op de voorgrond en nam het provinciale bestuur het voortouw. In de laatste drie decennia maakte de waterschapswereld opnieuw een onstuimige tijd door. Na een periode van onduidelijkheid kregen de waterschappen nieuwe taken op het gebied van de waterkwaliteit, het dijkbeheer en de waterzuivering.
Met het accent op de laatste honderdvijftig jaar schetst dit boek de dikwijls gecompliceerde fysieke en organisatorische relaties van de Groningers met hun ‘wotter’.Hoewel binnen een aantal jaren nog een laatste reorganisatieslag moet volgen tot – vermoedelijk – drie waterschappen, mag worden aangenomen dat dat niet opnieuw tot een kloek boekwerk zal leiden. Want vooralsnog hoeft dat na het prachtwerk van Schroor niet. (..) Meindert Schroor beschrijft in ‘Wotter’ alle aspecten en facetten van de waterhuishoudkundige geschiedenis van Groningen (..) het heeft allemaal te maken met een schitterend stukje Groninger geschiedenis. (Nieuwsblad van het Noorden, 2 maart 1995)